مقدمه__________________________________________________________علیرغم شناختن او بهعنوان یکی از اصیلترین و مورداحترامترین آهنگسازان در موسیقی معاصر، تحلیل آثار سوفیا گوبایدولینا آنچنان مورد لطف موسیقیشناسان نبوده است. موسیقی او بهطور جداییناپذیری با معنویت و عرفان پیوند خورده است. نمادهای مذهبی، مانند مصلوب شدن و رستاخیز، اغلب بهعنوان موضوع برای آثار او عمل میکنند و او این نمادها را از طریق انواع تکنیکهای ترکیبی به تصویر میکشد. گوبایدولینا در طول دوران زندگی حرفهای خود آثار متعددی برای ویولنسل نوشته است و با هر اثر تواناییهای بیانی، پویا و نمادین منحصربهفرد ساز ویولنسل را پرورش و گسترش داده است.مجموعه ده پرلود (1974) برای ویولنسل یکی از مجموعه قطعاتی است که گوبایدولاینا برای ساز ویولنسل نوشته است. گوبایدولینا درباره تجزیهوتحلیل کارهای اولیه خود میگوید «به نظر من صحبت کردن در مورد آثار اولیه من (دهه 70) برای موسیقیشناسان بسیار دشوار است، من به دنبال راه و روشی برای بیان ایدههایم بودم که توصیف آنها با کلمات غیرممکن است».هدف از انجام نگارش این مقاله بررسی تکنیکهای اجرایی ساز ویولنسل و طرز استفادهی آن در مجموعه ده پرلود برای ویولنسل اثر سوفیا گوبایدولینا است.معرفی ده پرلود برای ویولنسل__________________________________________________________________موسیقی سوفیا گوبایدولینا به سه دوره تاریخی تقسیم میشود که در هر سه دوره تغییرات ساختاری قابلتوجهی در آثارش دیده میشود. او غالباً از محدودیتهای تُن و رنگ و ترکیبات سازی غیرمعمول در آثارش استفاده میکند، و مهمتر آنکه معنویت و عرفان او رویکرد اصلی او به آهنگسازی است.در ده پرلود برای ویولنسل اثر گوبایدولینا از سر

برخی آثار موسیقی، صدایی فشرده و متراکم ارائه می کنند، صدایی غنی، سیّال و روان و برخی دیگر صدایی متفرق و نامتراکم دارند و حالتی دندانهوار و ناهموار را تداعی میکنند. برای جنبههای صوتی در یک ساختار موسیقی غالبا از بافت بهره میبریم. زیرا اصوات موسیقایی را که در کنار یکدیگر در یک قطعهی موسیقی حضور دارند، میتوان به رشته نخ هایی تشبیه نمود که پارچه از آن بافته میشود، که گاه به جنبه های عمودی یک اثر و کنار هم قرار دادن بخش ها و صداها میپردازد، گاه به ویژگیهای دیگری مانند لحن و ریتم و حتی به ویژگی های اجرایی یک اثر نیز میتواند اشاره کند.یکی از مرسوم ترین بافتها، یک خط ملودی تنها بدون بهرهگیری از هر نوع همراهی است که بافت تک صدایی یا مونوفون نامیده میشود. بافت مرسوم دیگر بافت هموفونی است که دارای اشکال خاصی نسبت به بافتهای دیگر استدر این بافت یا بخش ها از نظر ریتمیک به یکدیگر وابسته هستند یا تمایز واضحی بین بخش ملودیک و بخش همراهی همیشه وجود دارد.مانند اکثر قطعات سولو که برای ساز پیانو نوشته شده است.بافت مرسوم دیگر بافت پلی فونیک یا بافت کنترپوآنی است که در این بافت چندین بخش به طور مستقل و یا به تقلید از یکدیگر به گوش می رسند.مانند قطعات فوگ و انوانسیونهای یوهان سباستین باخآهنگسازان قرن نوزدهم با ترکیب این دو بافت قطعات مختلفی را برای ساز پیانو بصورت آزادانه در این دوره نوشتهاند.از موارد دیگری که در ایجاد یک بافت غنی میتواند تاثیرگذار باشد، خلوت بودن و پرحجم بودن صدا در یک اثر ارکستری میباشد، و همچنین به فضا یا فاصلهی بین آکوردها در یک اثر خاص اشاره کنیم.اگرچه بافت از قرون وسطی تا به حال مورد توجه آهنگسازان بوده است، اما در قرن بیستم با پیدایش آهنگسازی سریال و متعاقب آن ف